Therapiedag 10 en de terugvlucht

Therapiedag 10

 

Vandaag was de laatste therapiedag. Een dag waar Isabel schijnbaar lang van wou genieten, want om kwart voor 4 was ze al wakker. En ze besloot dat ze ook niet veel langer in bed wou blijven liggen......om half 5 uit bed en met haar tablet op de bank filmpjes kijken. Wel stilletjes natuurlijk zodat ze niemand wakker zou maken. Dit heeft ze volgehouden tot kwart voor 8. Toen vielen haar ogen bijna dicht van de slaap. Eerst wou ze niet naar bed, maar toch maar even doorgepakt. Met 2 melatonine tabletjes is ze gelukkig weer in slaap gevallen en hebben we haar tijdens het ontbijt maar laten slapen. Uiteindelijk werd ze rond kwart voor 12 wakker en was dus mooi op tijd voor het middag eten. 

Nadat iedereen goed had gegeten en gedronken , konden we richting het therapiecentrum rijden voor de laatste sessie.

Thom en Daniek gingen ook mee, want Thom mocht als afsluiting van de therapie, de laatste minuten mee op het dock. 

Terwijl Isabel met Patrick en Britt meeging voor de oefeningen binnen, konden wij mooi bij het Sea Aquarium kijken naar een leuke show die daar begonnen was. Daar lieten ze dolfijnen (andere dolfijnen dan de therapiedolfijnen) verschillende trucs en stunts uitvoeren, wat prachtig was ! 

Rond half 2 liepen wij naar de uitkijkplaats, want Isabel lag al in het water bij het dock van Sami.

Isabel had ons al gespot en zwaaide vrolijk naar ons met haar bekende geluidje (ja doooeeee). En ze wilden van start gaan, maar Sami bleek vandaag geen zin te hebben, dus werd er besloten dat de sessie bij een ander dock werd gehouden. Isabel liep goed met de therapeut en de assistente mee naar het water waar Chabelita , Bonnie en Nubia zwemmen. Er werd besloten dat Bonnie vandaag de gelukkige was waar Isabel mee mocht zwemmen. 

Isabel kon goed aanwijzen welke opdracht de dolfijn moest uitvoeren. Ook het zwemmen op rug met haar hand aan de neus van Bonnie ging top ! Na een aantal oefeningen en rondjes zwemmen , mocht Thom de laatste minuten van de sessie bijwonen op het dock. 

Isabel had Thom al gauw in de gaten en vond het prima dat hij er was. Ze lette goed op welke opdracht Thom gaf aan Bonnie. Even half uurtje later kwam Isabel het water uit en namen ze samen afscheid van de dolfijn. 

Daarna was het tijd om te douchen en aan te kleden.

En toen was dan echt de allerlaatste nabespreking van de afgelopen 2 weken. 

Isabel heeft goed laten zien dat ze zich nog steeds ontwikkelt, zolang je maar duidelijk tegen haar bent en haar structuur biedt. Ze denkt en doet in hokjes. Sommige hokjes zijn deze weken groter geworden. Wanneer een bekend iemand in de buurt is, begroet ze deze persoon en gaat daarna weer rustig verder met waar ze mee bezig was zonder zich af te laten leiden. Dit deed ze voorheen niet !

De verzwaringsdeken vindt ze nog een dingetje , maar toen ze de deken af wilde doen gaf Patrick aan dat de tijd nog niet om was en trok ze zelf de deken weer over en bleef toen rustig liggen tot de tijd om was. Het advies dat wij hiervoor mee kregen is een kookwekker of iets dergelijks gebruiken. Hiermee houdt Isabel de controle en is ze voorbereid wanneer iets afgelopen is. Verder heeft ze ook nog laten zien dat ze best veel zelf kan doen. Maar Isabel is soms nogal makkelijk ingesteld en vindt het dan wel makkelijk dat iemand anders dit voor haar doet. Zo kan ze bijvoorbeeld , prima zelf haar badpak uittrekken. Dus vanaf nu laten we haar zoveel mogelijk zelf doen. Wil het niet lukken dan helpen we haar natuurlijk, maar daar kan ze zelf ook om vragen. En zo zijn we tot de eindconclusie gekomen, dat de afgelopen weken zeer leerzaam zijn geweest en Isabel mooie sprongen in haar ontwikkeling laat zien. We hebben goede hoop dat ze zich hiermee nog verder kan ontwikkelen zowel thuis als op de dagbesteding.

Als afsluiter kreeg Isabel een leuk fotoboekje van  Patrick en Britt, waarmee ze anderen kan laten zien wat ze allemaal heeft gedaan de afgelopen weken. Verder kregen we USB-stick mee waar alle foto's en een filmpje op staan van de de therapie. Deze dingen zaten mooi verpakt in een rugzakje van het CDTC.

Uiteraard hadden wij ook nog wat voor de begeleiders : Een weerwijzer in het Twents , zodat ze kunnen zien welk weer het is. Dit vonden ze erg leuk en kunnen ze gelijk ons dialect leren.

We namen afscheid en met een tot ziens , want we weten niet wat de toekomst nog brengt. 

Eenmaal terug in ons huisje heeft Isabel nog even lekker gezwommen en gespeeld in het zwembad samen met Thom. 

Rond zessen was het tijd om wat te eten , en aangezien het onze laatste avond in Curaçao was, hebben we deze afgesloten bij een leuk en gezellig restaurant genaamd Brakkeput Mei Mei.

Het waren 2 leuke , en intensieve weken waar we met een goed gevoel op terug kunnen kijken !!

 

De terugvlucht

 

Op de laatste dag van onze trip was Isabel wederom vroeg wakker. Om half 5 liet ze van zich horen en hebben we haar gelijk maar melatonine gegeven in de hoop dat ze weer in slaap zou vallen. Helaas, valse hoop......maar met de tablet wel tot kwart voor 8 in bed gelegen, dus konden wij ook nog een paar uurtjes slaap mee pikken. 

Samen het laatste ontbijt genuttigd en daarna de koffers ingepakt en alles opgeruimd. 

Rond de klok van 1 kwam de beheerster van het huisje en konden we na overdracht van de sleutels op weg naar het vliegveld. Daar aangekomen leverden we onze huurauto in en gingen naar de incheckbalie. na het inchecken nog even kijken bij de taxfree shops, maar daar weten ze ook wel van prijzen. Dus uiteindelijk niets gekocht (onze souvenirs hadden we toch al). Voordat we het vliegtuig instapten nog wat gegeten en om iets over 5 (Curaçaose tijd) konden we instappen.

Het bleek best wel druk in het vliegtuig te zijn en we vertrokken dan ook iets later dan gepland. 

Isabel was wat drukker in haar gedrag toen we eenmaal vlogen, dus waren we voorbereid op een lange moeizame vlucht. 

Maar een paar uurtjes en wat snoep en eten later, viel Isabel halverwege de vlucht in slaap en werd wakker vlak voor de landing. We landden rond 7.00 (met een prachtige zonsopgang) op Schiphol. Nadat we eindelijk de rolstoel hadden, konden we richting de douane, waar we vlot door konden lopen. Daarna naar de uitgang waar de broer van Wouter ons oppikte om naar huis te gaan. 

Rond de klok van half 11 werden we thuis verrast met slingers, ballonnen, bloemen en een mooie taart met een foto van Isabel en de dolfijn erop. Een warm welkom , geregeld door onze families. 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 8
  • #1

    Natasja van Staalduinen (zondag, 14 februari 2021 20:57)

    Wat een was het ontzettend leuk om jullie avonturen te lezen en hoe Isabel gegroeid is! �
    Morgen mag Twan gaan beginnen, we zijn zo benieuwd wat dit voor hem gaat betekenen��

  • #2

    Romy v.d Weide (zondag, 14 februari 2021 21:52)

    We hebben jullie met grote belangstelling gevolgd. Wat mooi dat Isabel zoveel ontwikkeling heeft laten zien! Hopelijk zet dit zich thuis ook voort.

  • #3

    Monica (zondag, 14 februari 2021 23:00)

    Wat een avontuur!

  • #4

    Asje (zondag, 14 februari 2021 23:02)

    Het was geweldig om jullie te volgen.
    Ook mooi dat de therapie zo'n gunstig effect op Isabel heeft gehad.
    Hopelijk zet deze ontwikkeling zich thuis ook voort.

  • #5

    Judith (maandag, 15 februari 2021 08:50)

    Wat een mooi avontuur samen. En bedankt dat wij het mee mogen maken op afstand. Lekker nagenieten en dat de therapie doorwerkt in Nederland.

  • #6

    Yolanda Kappert (maandag, 15 februari 2021 11:32)

    Wat mooi om deze reis van afstand met jullie mee te kunnen lezen! Fijn al de kleine stapjes die Isabel nog steeds maakt! Nu bijkomen van jullie mooie intensieve reis in het druilerige Nederland!

  • #7

    Natasja Runherd (maandag, 15 februari 2021 15:48)

    Prachtig avontuur! Wat mooi om te lezen, dat Isabel al kleine stapjes heeft gemaakt!� Nu samen bijkomen en vooral nagenieten van deze waardevolle � reis! ��Liefs de Runherdjes

  • #8

    Ria Oosterlaar (woensdag, 17 februari 2021 13:35)

    Heerlijk om weer thuis te zijn denk ik en dat de hele reis toch redelijk rustig is verlopen.
    Wat fantastisch dat Isabel zo goed haar best heeft gedaan en je duidelijke stapjes ziet in haar ontwikkeling.
    Denk dat het fotomateriaal een goed middel is om Isabel er telkens weer van te overtuigen wat ze allemaal zelf kan.
    Hoop dat jullie dat erin houden, samen zijn jullie zo’n ervaring rijker. Prachtig dat wij dit zo hebben kunnen volgen.
    Dank je wel.